فرهنگ بیمه

زماني که يک بيمه‌نامه صادر مي‌شود الزاماً بايد مکتوب باشد و هر سخني بين طرفين (بيمه‌گر و  بيمه‌گذار) بايد مکتوب شده باشد، که اين خود منجر به يک عقد مي‌شود، پس بيمه‌نامه يک نوع عقد قرارداد مي‌باشد.

عقد و قرارداد:

طبق قانون مدني حاکم بر کشور، عقد عبارت است از توافقي بين يک يا چند نفر در قبال يک يا چند نفر ديگر براي قبول يک تعهد يا مسئوليت امري که بايد مورد قبول، توجه و توافق طرفين باشد.

پس بيمه‌نامه يک نوع عقد است که بيمه‌گر، پرداخت خسارت را تعهد مي‌کند و طرف مقابل که بيمه‌گذار نام دارد، پرداخت حق بيمه را تعهد مي‌نمايد؛ که باعث مشروعيت بخشيدن به قرارداد مي‌شود.

ماده 1 قانون بيمه - بيمه عقدي است که به موجب آن يک طرف تعهد مي‌کند که در ازاي پرداخت وجه و يا وجوهي از طرف ديگر، در صورت وقوع و يا بروز حادثه، خسارت وارده بر او را جبران نموده و يا وجه معيني بپردازد.

نتيجه‌اي که از ماده 1 گرفته مي‌شود اين است که: بيمه‌گر قبول تعهد کرده، که همان پرداخت خسارت است و بيمه‌گذار ايجاد تعهد کرده، و آن پرداخت وجه حق بيمه است و مورد معامله همان موضوع بيمه است، مثلاً آتش‌سوزي. پس کسي که موضوع مورد بيمه را مورد تعهد قرار مي‌دهد و خسارت پرداخت مي‌کند، نسبت به پرداخت خسارات ديگر تعهدي ندارد. يعني فقط همان حادثه است که خسارتش پرداخت مي‌شود، پس آتش‌سوزي در اثر زلزله مورد تعهد نيست حتماً بايد تعهد در موضوع بيمه‌نامه توضيح داده شده و مورد توافق قرار گرفته باشد. تعهد به ميزان مبلغي است که موافقت شده و اگر سقف تعهد بيمه‌گر 1.000.000 تومان باشد، 2.000.000 تومان خسارت پرداخت نمي‌کند.

منبع